Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Το φιντανάκι


Ήταν ένα τόσο δα φιντανάκι, που το απέσπασαν βίαια απ τη μάνα του, μα γεμάτο απ τους χυμούς της, μπορούσε σίγουρα να επιβιώσει. Δεν το ενδιέφερε και τόσο που έφευγε από κοντά της, αλλά αυτό που ήθελε ήταν να ταξιδέψει, να γνωρίσει άλλους κόσμους και κυρίως να είναι αύταρκες. Βαλμένο στη σειρά με πολλά άλλα μαζί, της ηλικίας του, προσπαθούσε να ριζώσει στο καινούριο του περιβάλλον. Μία ορμόνη και η ενισχυμένη τροφή μέσα στο νερό με ένα σωρό μεταλλικά άλατα, προφυλαγμένο μέσα σε θερμοκοιτίδα, βοήθησαν ώστε γι' αυτό να μην χρειάζονται ιδιαίτερες δυνάμεις.

Ένα πρωί, όταν ο ήλιος ήταν ακόμα στον ορίζοντα, το ξερίζωσαν όπως και τα άλλα αδέλφια του, και τα έβαλαν το καθένα σε δικό του σπιτάκι. Αν και πόνεσε πολύ, του άρεσε αυτό, και με τη βοήθεια των συμπληρωμάτων διατροφής τα κατάφερε και πάλι να ριζώσει στο νέο του σπιτικό. Ήταν σίγουρο ότι εδώ θα μεγαλώσει και θα δημιουργήσει τους κλώνους του. Μα ποτέ κανείς δεν ορίζει απόλυτα τον εαυτό του, και ένα δροσερό πρωινό με λιακάδα, άνθρωποι κατέκλυσαν τον χώρο του ιδρύματος, και τότε άκουσαν τα φιντανάκια για χρήματα και για την αποτίμηση της αξίας τους σε ευρώ.

Μαζί με άλλα φιντανάκια, σε διάφορα σχήματα και χρώματα, το φορτώσανε σε ένα αυτοκίνητο όπως άκουσε να το λένε, και ταξίδεψε πολύ μακριά πια. Και πάλι η χαρά του ήταν απέραντη, ανάμεικτη με άγχος όμως, γιατί δεν ήθελε πια άλλο ξερίζωμα, δεν άντεχε άλλο σοκ.

Κάποτε, αφού ταξίδεψαν στον απέραντο κάμπο, έφτασαν στο Μαγικό, και αφού πέταξαν το χαλασμένο πια μικρό σπιτάκι του, που μέσα σε αυτό ασφυκτιούσε και δεν μπορούσε να τεντωθεί, το έβαλαν στη μάνα Γη! Α, εδώ τώρα μπορούσε να απλώσει ρίζες προς όλες τις κατευθύνσεις και προπαντός βαθιά, προς την υγρή και ζεστή καρδιά της. Και τα λιγνά κλαδιά του θέλανε να φθάσουν τον ήλιο. Έγινε πια μια λυγερή κοπέλα που με αρμονικές, χορευτικές κινήσεις, τυλιγόταν και σκαρφάλωνε στο μεταλλικό, όμορφα βαμμένο, πλέγμα. Έγινε μια κοπέλα δύο μέτρα ψηλή, και φούντωσε, ομόρφυνε, και ήταν σίγουρη ότι αν μεγαλώσει κι άλλο, θα ανεβεί επάνω στη στέγη, και τότε πια θα βλέπει πολύ μακρυά, πάνω απ τα λιόδεντρα, τη θάλασσα αλλά και τα βουνά. Το άρωμά της μεθούμε τα έντομα που οργίαζαν γύρω της. Έκανε πολλά όνειρα, μα ήρθε χειμώνας, και δεν το άντεχε το κρύο, καλύτερα να κοιμόταν σκέφτηκε, και να περιμένει......

Όμως... την Άνοιξη, εγώ με αγωνία έβλεπα τα λεπτά κλαδάκια της, γυμνά, χωρίς ίχνος ζωής. Ένα μόνιμο σφίξιμο, είχα στην καρδιά μου. Να βλέπω όλα γύρω να φουντώνουν, τα λουλούδια να ανθίζουν, τα έντομα ένα σύννεφο βουερό, τα παιδιά να τρέχουν και οι δεκαοχτούρες να επαναλαμβάνουν το νούμερό τους, το 18. Αλλά η κοπελιά μου γυμνή και ξερή, τυλιγμένη γύρω απ τα όμορφα σίδερα.

Και ένα πρωί, τα είδα. Ναι ήταν κάτι μικρά φυλλαράκια, σαν το κεφάλι της καρφίτσας!!! Σκίρτησα, έβαλα τα γυαλιά μου, και βεβαιώθηκα. Η κοπελιά μου έχει ζωή. Ξέρει εκείνη, τώρα είναι η ώρα της. Άρχισα να στέλνω ηλεκτρονικά μηνύματα, ήθελα να μεταδώσω την ελπίδα! Υπάρχει ελπίδα τελικά για όλους! Και το όνομα αυτής Λουίζα!


Το ξέρω ότι όλοι έχουμε ένα όριο ζωής, μα δεν στρέχω να βλέπω κανέναν να λειώνει, κανέναν να στεγνώνει... Μου είναι αβάσταχτο._

6 σχόλια:

  1. Ωστε για τη "ΛΟΥΙΖΑ"πρόκυτε?
    Με την περιγραφή που της έκανες πήρε
    ξέχωρη αξία, αλλά το αξίζει!
    Εχω κι εγώ στον κήπο μου,εκτός από
    αφέψημα,με το λεπτό της άρωμα,που
    θυμίζει λεμόνι μπαίνει σε όλα τα φαγητά,
    όπως η ρίγανη,παίρνουν ξεχωριστή
    γεύση και άρωμα.
    Το "Μαγικό"τι είναι παρακαλώ χωριό?
    Καλή σου νύχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωραία μας έδωσες την ιστορία της Λουϊζας σου, από τα ωραιότερα φυτά.

    http://www.youtube.com/watch?v=uMhNwQuX5aU

    Η πρώτη ρίζα μου κάηκε πριν χρόνια ένα βαρύ χειμώνα. Από τότε φυτεύω συνήθως φυτά που αντέχουν γιατί λυπάμαι και απογοητεύομαι να χαλούν από τον χιονιά.
    Την περασμένη δεκαετία μας χιόνιζε βαριά κάθε δεύτερη χρονιά. Απίστευτο. Βοκαμβίλιες γιασεμιά πάνε...
    Πέρυσι όμως φύτεψα πάλι μια μικρούλα, γιατί μου αρέσει πολύ, που θέριεψε μόλις μπήκε στην γη όπως το περιγράφεις. Τώρα είναι όλο τρυφερά πετάγματα.
    Με λίγη κοπριά προστατεύεις την ρίζα της τον χειμώνα και με νάυλον με φυσσαλίδες τον κορμό. Αυτά βοηθούν λίγο και σώζουν.


    http://sixnapikna.blogspot.com/2010/10/blog-post.html

    Καλό μήνα με τα ωραία σου.
    Φιλιά θαλασσένια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θαλασσένια, Ευχαριστώ πολύ για το τραγούδι, είναι απ τα αγαπημένα μας, της νιότης μας! Ευχαριστώ και για τις συμβουλές, θα το κάνω τον Νοέμβριο που πηγαίνουμε στην πόλη και μένουν μόνα τους να βγάλουν τον χειμώνα. Πέρισυ δεν άνθισε η Λουίζα μου, ποια εποχή ανθίζει; και άραγε πρέπει να κόβουμε τα λουλουδια για να δυναμώσουν τα φύλλα; Είναι το αγαπημένο τσάι των παιδιών μου, μαζί και το φλαμούρι που περιμένω να ανθίσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γεια σου Φρέζια, ναι το Μαγικό είναι χωριό στο νομό Ξάνθης, μαγικό όνομα, όχι και τόσο μαγικό χωριό :-)
    Φέτος θα δοκιμάσω και εγώ στα φαγητά ίσως στις σάλτσες Λουίζα. Μ αρεσει να δοκιμάζω καινούριες γεύσεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. kalhspera thelw k egw na fytepsw louiza alla den vriskw sporous..mhpws eseis kseretai pou mporw na vrw ?efxarhstw!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμε! μόλις τωρα ειδα το μήνυμά σου... εντάξει ενας μηνας δεν είναι και μεγάλη καθυστέρηση. Δεν ξέρω για σπόρους, αλλά φυτά πουλάνε σε όλα τα φυτώρια. Το αγοράζεις και το μεταφυτεύεις στη γη. Ισως είν αι καλύτερα έτσι, θα την χαρείς πιο γρήγορα

      Διαγραφή