Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Στα κουσούρια ντ' μπαμπά μ' (μεθεόρτια)

Μια βδουμάδα μιτά τ Αγίου Δημητρίου μ’ έστειλιν η μάμα μ’ στου φούρνου να πάρου δυο λαμαρίνις. Ήταν Παρασκηυή, κι πως χάρ’κααα πλαλώντας πήγα κ’ ήρθα. Τς λαμαρίνις τς έπιρνι όταν ήθιλι να κάμ’ κουλούρια.

Τι θα κάν’ς μάμα;” “Θα κάνου κουλούρια κι ινδουκάρυδα, γιατί μπουρεί να ‘ρθει καμία τ’ Κυριακή μιτά τν Ικκλησία και δεν έχου τίπουτα να ξιντροπιαστώ. Αύριου θ’ ρθει κ’ η θεία σ’ να μι βουηθήσ’” . “Αφού πέρασιν η γιουρτή ντ’ μπαμπά μ’” “Θα έρχουντι για τα κουσούρια”

Του Σάββατου είπι κρυφά κι του μπαμπά μ’ να φέρ’ ικατό δράμια μαργαρίτις να έχ’, και προυί προυί άρχίνσαν. Ιμάς μας έλιγαν να πάμι να παίξουμι να μην τσ’ αμπουδάμι μα ημείς εικί τριγυρνούσαμι.

Έκαμαν κουλούρια για βουτήματα κι τ’ αράδιασαν στ’ μια τ’ λαμαρίνα κι ύστιρα έκαμαν ινδουκάρυδα. Σαν κουλούρια ήταν κι αυτά αλλά τα έλιγαν πτιφουρ μι ινδουκάρυδου. Έβαζαν του μαλακό ζυμάρ’ που είχι μέσα τριμμένου ινδουκάρυδο, σι ένα χουνί μι δόντια στν άκρ’ κι του πατούσαν και έβγιναν στρόγγυλα κουλούρια μι μύτις. Έβαζαν κι στ’ μέσ’ μισό κεράσι’ γλυκό, κι τα έβαλαν κι αυτά στν άλλ’ τ’ λαμαρίνα. Μιτά πήγαν κι τσι δυο τς λαμαρίνις στου φούρνου.

Όλ’ θέλαμι να πάμι να τα πάρουμι απ του φούρνου, μα δε μας άφσαν. “Μι τιλειώσατι του γλυκό μι τιλειώσατι κι τα τσικουλατάκια κι όλα, δεν έχουμι τίπουτα να κιράσουμι, Θα σας δώσου ιγώ απού ένα”


Οταν τα έφιραν στου σπίτ, ημείς απού πάν. Άλλα κόλ’σαν κι άλλα έσπασαν. Αυτά μας τα μοίρασαν. Τα άλλα τα ‘κρυψαν. Οι τρεις θιραπαύκαμι, μας έφτασαν αυτά που φάγαμι, αλλά ου Γιάγκους όλ’ τ΄νύχτα σαν σφιντσιότκους παπάς ανέβνι κατέβνι τς σκάλις αλλά δεν έβρισκι που τά κριψιν η μάμα μας.

Ντ’ Κυριακή, όταν απόλκιν η ικκλησία, ήρθαν οι θείις απ’ τ’ γειτουνιά και πήγαν όλις στν καλή ντ’ κάμαρ’. Η μάμα μ’ κιρνούσι κι η αδιλφή μ’ ντ βουηθούσι. Η Γιάγκους παραμόνιβι να δει που έκρυψαν τα κουλούρια για να ξέρ’ για άλλ φουρά. Πρώτ’ φουρά δεν τα βρήκι κι κόντιψιν να σκάσ’. Όξου απ’ ντ καλή ντ’ κάμαρ’ είχαμι μια μιγάλ’ σάλα, μι μιγάλα παράθυρα και δαμάσκου κουρτίνις. Εικί πίσου απ’ τς κουρτίνις κρέμασιν η μάμα μ’ τ’ σακούλα μι όλα τα κιράσματα. Δεν είπι τίπουτα η αδελφόζουμ, πήγι κι πήρι τς γκαζιές.

Απάν’ στου τραπέζι ήταν η φουντανιέρα μι τς μαργαρίτις τα τσικουλατάκια. Άσπρ’ πουρσιλάν’ μι ουρανί λουλούδια, που τ’ έφιρι η γιαγιά μ’ απ’ τ’ Σιάτιστα. Έβαλιν ένα κουρσούμ’ μέσα στου χέρι τ’ η Γιάγκους, κι μι του μιγάλου δάχτυλο του έστειλι στ’ φουντανιέρα. Μόνο του καπάκι έμεινι. Ύστηρα, όταν η μάμα μ’ μι τουν μιγάλου του δίσκου γιμάτου πουτήρια κι πιατάκια μι γλυκό πήγι να κιράσ’ έβαλιν κι του καλό του πουτήρ’ στου σημάδ’ κι γέμισιν η τόπους λυλίτσια.

Θύμουσιν η μάμα μ’ γούρλουσιν τα μάτια, κι είπι ότ’ έλιγιν όταν θύμουνι “Α στην ευχή της Παναγίας”

κουσούρια=μεθεόρτια

πλαλώντας=τρέχοντας

100 δράμια = 320 γραμμάρια (400 δράμια = Μία οκά = 1.282 γραμμάρια)

αμπουδάμι=εμποδίζουμε

θιραπαύκαμι=θεραπευτήκαμε-ευχαριστηθήκαμε

απόλκιν η ικκλησία=απέλυσε (τον κόσμο) η εκκλησία – τελείωσε η λειτουργία δηλ.

δαμάσκο = είδος πολυτελούς υφάσματος, αδιαφανές (δεν υπήρχαν πατζούρια τότε στον Κολινδρό και στα παράθυρα βάζανε εκτός απ τις λεπτές κουρτίνες και άλλες αδιαφανείς)

γκαζιές=μπίλιες

λυλίτσια=κομματάκια γυαλιού

18 σχόλια:

  1. -πόσες φορές πόνεσε το στομάχι μου απ'τ'ς μαργαρίτις,που ετρωγα κρυφά!:)
    -Πόσο παρακαλούσαμε να σπάσουν πολλά κουλούρια και ινδοκάρυδα ,για να μας τα δωσει η μάνα μου σ'εμάς!:)-Πόσους "κουκάδες" σπιτικο γλυκο κουταλιού εχω αδειάσει κρυφά απ'τη μάνα μου!:)

    Να'σαι καλά,βρε Αθηνά,γελασα με την ψυχή μου:)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είσαι απόλαυση!!
    Τς μαργαρίτις δεν της έβρισκε η γιορτή.
    Η μάνα είχε πάντα κρυμμένο ένα σακουλάκι γιατί ήξερε πως δεν θα ξημερώνονταν στη φοντανιέρα.

    Να είσαι καλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Vad "κουκάδες" είναι τα βάζα; το έλεγε η γιαγιά μου αλλά δεν θυμάμαι. Η πιο μεγάλη μας χαρά όταν απλώνανε τα κουλούρια λόγω ζάχαρης και γινόταν πιο ωραία, αλλά δεν ήταν για κέρασμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα Αντιγόνη
    και εγώ τα κρίβω καμιά φορά, αλλά όχι απ τα παιδιά απ τον άντρα μου. Το αποτέλεσμα είναι πάλι να μην μένουν για τους μουσαφίριδες γιατί τα τρώω εγώ σιγά σιγά. Οπότε τωρα ούτε αυτό το κάνω και δεν έχει τίποτα στο σπίτι για να ξεντροπιαστούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Aντ,που ξιέχασις τ'ς κουκάδις;:))
    Ναι,τα βάζα ειναι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πω, πω...Αρχοντόσπιτο!!!
    Κουρτίνες από δαμάσκο,
    και βάζα από πορσελάνη.
    Καλά λέει ο VAD ότι εσείς
    από την κάτω μεριά ήσασταν
    πολύφερνοι, ενώ εμείς,από
    πάνω μεριά..αχτένιστοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "να έχω να ξεντροπιαστώ..."
    Σα να ακούω τη μάνα μου που κι αυτή φύλαγε τα κεράσματα για τους ξένους. Κι εμείς περιμέναμε, τώρα που το θυμάμαι, με ανυπομονησία πότε να φύγουν οι ξένοι για να ορμήσουμε καταπάνω σε όσα είχανε μείνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Frezia λατρεύεις τα ωραία πράγματα. Πράγματι υπήρχαν αλλά τα χρησιμοπιουσαμε πολύ και ελάχιστα έμειναν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. alla logia Πραγματική γιορτή γινόταν όταν πια μετακομίσαμε στη Θεσσαλονίκη, και άλλαξαν οι συνήθειες. Οπότε κάθε επισκέπτης έφερνε και κάποιο κουτί με γλυκά. Και ενώ κάποτε μας τα κρύβανε, τώρα μας τα αφήνανε ελεύθερα (τα περισσότερα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Frezia δεν μπορώ να σε φανταστώ αχτένιστη, αρίτσιου, μάλλον άψογη θα είσαι πάντα, και αναρωτιέμαι για τα μαλλιά του Vad :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αν και "κατ'νός" εξαπανεκαθεν,στα φοιτητικά νιάτα ετρεφα κόμην δεόντως περιποιημένην κατα τη μοδα της εποχής και εδεχθην απειλήν υπό χωροφύλακος τινός εν Κολινδρώ ότι θα μου τα κοψει με το ψαλιδι!Φυσικά εμεινε με το ψαλιδι στο χέρι!:)
    Αν τα αφηνα και σημερα,θα ηταν εξισου μακριά,αλλά θα ήμουν εκτός χρόνου:)
    Αντεχουν ακομα,η φαλάκρα αργει:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Vad αφου δεν ηρθε ως τωρα, δεν πρόκειται να ερθει. Μπορείς να τα φτιάξεις αλογοουρά, και να είσαι in :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τι ωραία τα γράφεις τα Κολινδρινά. Σε θεύμασα. Και ο φίλος μας ο VAD ωραία μας τα λέει. Συγκινούμε κάθε φορά που διαβάζω αυτή τη γλώσσα. Αμάντα να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αμάντα καλώς σε βρήκα!
    Εψαξα να βρω μέιλ σου να απαντήσω στις απορίες που μου εξέφρασες στο blog μου αλλά δεν...
    Εσυ μπορείς να μου στείλεις στο δικό μου όποτε θες κι Ο,τι θες!
    Λοιπόν σύντομα: δεν είσαι τσαπατσούλα που σου σκίζεται η χαρτοπετσέτα αυτή είναι χωρίς το "τσα"(σόρρυ, αλλά της πρέπει)
    Οσο κι αν προσέξεις όσο λίγη κόλλα κι αν βάλεις
    ή ζάρες θα κάνει ή θα μουλιάσει κια θα σκιστεί.
    UHU κόλλα σε spray (βενζινόκολλα) η θαυματουργή! Μεγάλη η Χάρη της! προσκυνώ την Μάγια που μας την έμαθε, αλλιώς όλες θα αποτυχάιναμε.
    Για τα περαιτέρω μέιλ...μην ντραπείς.Γιατί ξέρεις την παροιμία:Οποιος ντρέπεται πολλά στερεύεται!
    Θα επανέλθω με ησυχία να διαβάσω τις αναρτήσεις σου.Καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Επανήλθα για τον κέρσορα (καρδούλα που μετακινείται!)
    Στο κάτω-κάτω μέρος του μπλογκ θα βρεις την παραπομπή για τους κέρσορες.Οταν επιλέξεις πες μου, γιατί όλες οι επιλογές δεν μπαίνουν.Ο.κ.???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Χαρά! όνομα και πράγμα! Μολις σε ειδα εδω και χάρηκα. Θα σου γραψω απ το μειλ μου αν τα καταφερω, και επιφυλάσσομαι για αυριο περισσότερα. Ευχαριστω πολύ

    ΑπάντησηΔιαγραφή